Stichting Projecthulp Haïti

Juli 2002

In samenwerking met Mieke Aarts is er door Evelien de Gier speelgoed aangeschaft voor het kindertehuis van de zusters van moeder Theresa in Port au Prince

Zie wat Evelien hierover schreef:

Ik was net van plan weer een mailtje te sturen, omdat ik vorige week de 2e lading heb gebracht, maar ik wacht nog even op de foto's.
Beide bezoekjes was zuster Piezie er niet, maar werd ik wel vriendelijk ontvangen. Vorige week mocht ik zelfs weer naar binnen naar het kinderhuis, waar ik schrok van de toestanden: zoveel ondervoede babies heb ik in al die jaren nog niet eerder bij elkaar gezien (en ik ban al op heel wat plekken geweest).
Ik had onze 1½-jarige zoon (die we 7 weken geleden geadopteerd hebben) bij ons, en dat was een enorme reus vergeleken bij al die scharminkeltjes.
Ik heb nog heel leuk gepraat met een hele lieve Indiaase zuster, die mijn briefje aan soeur Piezie zou doorgeven. Ik heb er ook een geadresserde enveloppe met postzegel bij gedaan met de vraag of ze Piet Dijkhuizen een bedankje willen sturen, en dat zou ze doorgeven.

Na de zomervakantie komt een nichtje van mij als vrijwilligster werken bij de zustertjes voor een paar maanden (als diakonaal jaar tussen haar Gymnasium en universiteit) en dan hoor ik alle verhalen wat meer van "binnenuit" en kunnen we ook beter invoelen hoe we hier kunnen helpen. Er lijkt genoeg goed werk te doen, maar ik was ook al wel enorm onder de indruk hoe de medicijnkamer eruit zag: simpel, schoon, heel efficient en overzichtelijk - een unicum in Haiti.

Kortom, de communicatie blijft een probleem, mede omdat de zustertjes zich duidelijk helemaal wijden aan hetgeen ze toe geroepen zijn: de verwaarloosde kindertjes helpen die aan hun zorg zijn toevertrouwd.

Maart 2002

Ik zal zodadelijk in 2 aparte mails de foto's van het speelgoed sturen. Alleen de wieg-rammelaars en bed-mobiles kreeg ik niet op de foto omdat ik geen inspiratie had hoe ik dat moest ophangen.
Ik ga donderdagmiddag samen met m'n zoon de hele bubs naar het kinderhuis brengen, zodat we zelf alles kunnen ophangen.

"Geschikt" speelgoed:
Dat was het hele probleem waardoor het zo lang duurde. Veel kindertjes liggen doodziek de hele dag in een bedje, en hebben niks te doen en niks te zien. Vandaar de wiegrammelaars en bed-mobiles. Maar elk stuk speelgoed moet ook weer makkelijk schoon te maken zijn, omdat er nu eenmaal een hoop ziektes rondwaren in dat tehuis (en de bedjes staan ook nog vlak naast elkaar, met net een looppad ertussen).

De kinderen die minder ziek zijn, schuiven gaandeweg steeds een kamertje op richting uitgang, om uiteindelijk naar buiten te kunnen (terug naar familie of naar een adoptiegezin). Als er peuters of kleuters bij zijn, lopen die algauw rond zodra ze niet meer slap in bed liggen. Die kinderen hebben niks te doen. Vandaar de grote auto's en loopfiets/auto's.

Daarnaast moet het redelijk "onverwoestbaar" zijn, omdat de kinderen niet gewend zijn aan speelgoed, en de zustertjes ook echt geen tijd hebben om eens gezellig samen met de kinderen te gaan zitten spelen. Er wordt dus nogal wat gegooid met het speelgoed. Als er net vrijwilligers zijn (die zijn er bij vlagen, veelal jongelui uit het buitenland die een diakonaal jaar komen doen of gewoon een paar weken nuttig willen bezig zijn) dan wordt er weer wat gespeeld en begeleid, en gaat het speelgoed ook langer mee.

Ik heb inmiddels nog een paar adressen gekregen van winkels die wat goed speelgoed hebben (kennelijk is de markt ineens verzadigd van de goedkope Chinese troep die hier meestal verkocht wordt) dus daar ga ik dan volgende week achteraan. Het geld is nog niet op.

"Verdwijnen" van speelgoed:
De zustertjes hebben zoveel werk, dat ze ook personeel hebben. Ze kiezen dan vaak voor heel arme mensen, soms ook kinderen die ze zelf in het weeshuis hebben opgevoed en nu volwassen zijn maar geen andere plek kunnen vinden (bv vanwege een handicap). Deze mensen hebben soms thuis ook een gezin, waar ze nauwelijk elke dag eten voor kunnen vinden. Voor hen is het dan natuurlijk ook moeilijk om te zien dat de kinderen in het tehuis naar hun idee soms overladen worden met allemaal moois - terwijl hun eigen kinderen net zo goed zouden genieten van het speelgoed! Algauw komt daarbij het idee dat de zustertjes kennelijk toch wel ergens een hoop geld hebben - en net zoals in Nederland menigeen gewoon op de zaak fotocopietjes maakt voor privégebruik, of met de auto van de zaak even een ommetje maakt voor zichzelf, bij de Makro ook gelijk even boodschappen doet voor zichzelf, enz, zo is de verleiding groot om te denken dat een stukje speelgoed toch niet gemist zal worden, en dus verwijnt het: ofwel naar huis voor de eigen kinderen, ofwel om verkocht te worden op straat omdat met het geld zo hard nodig heeft.

Onlangs vertelde iemand van een kindertehuis me dat een moedertje die haar kind daar had achtergelaten, heel boos weer terugkwam: als dat tehuis AL DAT GELD nu aan haar kind besteedde, hadden ze toch net zo goed dat geld aan de moeder kunnen geven en dan had het kind gewoon bij z'n moeder kunnen blijven....

Jaren geleden hebben wij een studente in huis gehad voor een paar weken, die haar zomervakantie had opgeofferd om in een kinderziekenhuisje te werken. Toen we daar met ons personeel over spraken, bleek dat ze het begrip "vrijwilliger" niet konden plaatsen: ze waren er van overtuigd dat dit meisje dan toch zeker "in haar eigen land" alsnog het salaris zou krijgen, want dat je voor niks aan 't werk gaat - dat kan niet!

Waarmee ik maar wil zeggen: de problematiek hier is complex, en je kunt makkelijk fouten maken. Toch probeer je met z'n allen zoveel mogelijk goed te doen, en in ieder geval zo hier en daar een straaltje geluk en blijdschap door te laten breken. Een lading speelgoed draagt daar zeker aan bij.

Vriendelijke groet,

Evelien de Gier
Haiti

Klik op de foto's voor
een grotere versie.