Stichting Projecthulp Haïti
NIEUWS
Blind violinist struggles to rebuild Haiti in his own way
Despite losing his pregnant wife and his music school in the Haitian earthquake, a blind Julliard-trained violinist has plans for a performing arts center.
BY TRENTON DANIEL
tdaniel@MiamiHerald.comPORT-AU-PRINCE - Standing at the edge of a 10-acre stretch of dusty green fields on the outskirts of the Haitian capital, the blind Juilliard-trained violinist could almost hear the music.
Soaring symphonies, beginners' scales, the sounds of hope.
Antoine Romel Joseph, who was pinned for 18 hours under rubble from the January earthquake that upended Haiti, has plans for the land. He wants to build a world-class performing arts center for concerts, lessons and recitals. From the ruins of a country, he hopes to create a thing of beauty - and a 'second life' for himself.
'One life ended January 12 and another started,' he said. 'This one is going to be more interesting and creative.'
Six months after a 7.0-magnitude quake that claimed an estimated 300,000 lives and trapped Joseph, he has begun the slow journey back. He has faced personal and professional devastation: his wife and unborn baby are gone, crushed in the same toppled music school that nearly killed him. And his future as a musician and teacher seemed bleak after the debris pinned his legs and left hand.
But for the concert violinist who stayed calm in the wreckage by replaying Tchaikovsky's violin concerto in his mind, the music has remained.
WORLD ATTENTION
For months, he lay in a hospital bed and mourned his wife and the baby boy he'll never see, overwhelmed by the international attention his story drew. Fellow musicians pledged to help rebuild the school he started in 1991 to teach music to poor children. Stevie Wonder gave him two keyboards to keep his fingers active. Joseph is trying to write this all down in a ghost-written autobiography.
As he worked toward recovery with doctors in Miami and Port-au-Prince, a flicker of hope became an idea. And then a plan.
Now, Joseph is trying to reopen his school -- the New Victorian Music School -- and, at the same time, raise money to build a center to nurture young Haitian musical talent and lure tourists.
'People here need music, music education,' Joseph said. 'That's my life dream for Haiti.'
If recovery efforts in Haiti have been painstakingly slow and seemingly invisible, Joseph has showed signs of progress. In March, two months before he turned 51, Joseph checked out of University of Miami Jackson Memorial Hospital and into an altered version of the world. His time is measured in doctor appointments and pills. He's mostly off the painkillers but still on blood pressure medicine. He has removable casts on both legs and uses a cane to get around.
His left hand -- swollen, a pair of metal plates straightening the bones -- still aches too much to play the violin with regularity but his doctor believes he'll be able to resume performances soon.
'If the bones go on to heal as they should, he has the possibility to play at or near his previous level within the next six months,' said Dr. Patrick Owens, the University of Miami Jackson Memorial hand surgeon who operated on Joseph.
BORN NEARLY BLIND
The son of a tailor, Gilbert, and a seamstress, Carmelite, Joseph was born nearly blind in Gros Morne, a city in northwest Haiti. His father played trumpet and his parents sent him to St. Vincent's School for handicapped children in downtown Port-au-Prince when he was 5.
At 10, a nun introduced him to the violin, and his life changed. With the help of scholarships and a Fulbright grant, Joseph left Haiti in 1978 to study violin performance at the University of Cincinnati and in 1985 at The Juilliard School in New York. He also played at Tanglewood with the Boston Symphony Orchestra before returning in 1987 to Haiti, where he founded the music school.
The divorced father of two -- Victoria, 21, a violinist and violist and University of Miami student, and Bradley, 18, a pianist and student at Miami Dade College -- remarried in October after meeting Myslie Chery, 26, a cosmetologist from Haiti's southwestern coast.
She was seven-months pregnant, on the ground floor of the school and home, when the quake struck. Joseph had just gone up to the third floor to deliver a phone message.
Stuck in the wreckage for 18 hours, he replayed music in his mind, working his way through every concerto that he had ever performed during his renowned career.
Myslie's body wasn't located for three months.
'I get better physically but emotionally, it's very difficult,' Joseph said, as he looked away. 'Her not being around.'
There are some pieces of music Joseph can no longer bear to hear, such as Mozart's Ave verum corpus, a composition Myslie listened to the night before the quake. She played the music hoping their baby would be a musician.
'I cannot hear that piece,' Joseph said.
Joseph's story, picked up by CNN and others, struck a note of recognition for Anne McKinley, co-owner of a violin-making business near Los Angeles. She remembered hearing of a Haitian violinist who had studied at Juilliard.
It turned out that 25 years ago, she and her husband Don sold a violin he made -- No. 33 -- to a Juilliard instructor named Margaret Pardee. Pardee taught Joseph at the conservatory and gave him the maple and spruce instrument.
The McKinleys, touched by their connection, offered to make Joseph a new violin to replace his instrument, which had been damaged by water before rescuers found it in the school's debris.
But Joseph wanted to keep the old one. He had last played it 18 minutes before the tremors began.
'People do get to know their instruments over time,' McKinley said from her home in Altedena. 'Perhaps keeping it would symbolize a hopeful, new beginning for him.'
McKinley enlisted her pastor, traveling to Haiti via Miami, to bring the instrument to California. McKinley's husband repaired the ribs and a crack, reset the neck, reapplied varnish and rehaired the bow. The instrument is ready, awaiting someone to hand carry it to Miami.
'Here's a man who lost so much and wants to continue to help the children of Haiti and here's something we can do,' McKinley said. 'It was the obvious step.'
In Haiti, Joseph stays at a Pétionville inn called Le Deux Séjour with Haitian paintings on the walls and black-and-white tiles on the floor. 'It's very family-like, that's why I like it,' he said. 'There's nothing complicated here.'
For Joseph, complications mean squandered time. Recently, the White House invited him to a ceremony for the 20th anniversary of the Americans with Disabilities Act but he opted to skip it because he can't afford the time or money.
PUSHING FORWARD
All around him, mounds of rubble and vast camps for the displaced look as though Haiti is stuck at Jan. 12, the day the quake hit. But Joseph seems determined to push toward the future.
Waiting for his driver, he gulps coffee and checks his watch, holding it an inch from the right eye, which still registers some sight. At 8:22 a.m., the driver is late.
Joseph planned to visit the bank and doctor, and also try to get Myslie's death certificate. He must find a FedEx office so his daughter can fax him documents for setting up the nonprofit Friends of Music Education for Haiti.
'I used to say I have time,' Joseph said. 'If I meet someone and they leave, I know that I may never see them. It's amazing how in a couple of minutes, life can change. The whole world can go crazy.'
Later that week, heading back to Port-au-Prince, east of the tent cities and rubble-clogged streets, Joseph talked of his hopes for the music complex.
'Every year people make their plans to go to Tanglewood,' Joseph said as a tap-tap, a brightly painted bus, bounced by on a dirt road. 'It would be nice to hear people in Santo Domingo come and say, wow, there's this festival in Haiti.'
The project is still very much in the initial stages. He's assembling a board of directors, laying out a five-year plan, consulting an architect, and collecting donations ($20,000 to date, Joseph said). He dreams big -- a 1,200-seat concert hall, a conservatory with recital space, and a dormitory to house students. The students would eventually become teachers, spreading music through the provinces.
'This could turn into a center stage for culture,' Joseph said. 'I don't know why this country can't have a music hall.'
'PROBLEM!'
On the car radio, the final seconds of the World Cup game between Denmark and Cameroon are counting down. A Haitian sports commentator points out kicks, passes and a thwarted goal in Creole -- 'problem!' -- repeating the one word with a velocity and intensity that left Joseph marveling:
'Pwoblempwoblempwoblempwoblempwob lempwoblem.'
Then: 'Pagentanpagen tanpagentanpagentan.'
Thereisnttimethereisnttimethereisnttime.
Joseph threw back his head and laughed as dust continued to float through the rolled-down windows, bus horns blared and the car lurched along the broken streets. For a moment, his laughter overcame it all.
'Life is worth living,' Joseph said. 'I get depressed a little. And then move on.'
Read more: http://www.miamiherald.com/2010/07/14/v-fullstory/1731084/violinist-struggles-to-rebuild.html#ixzz0tq3HU5qv
Nieuws COHAN
Volgens het Rode Kruis hebben de meeste van de drieëndertig tentenkampen die het bezocht de hevige regenbuien van het afgelopen weekend goed doorstaan. In een paar kampen zijn de tenten niet blijven staan Lees hier verder...
Nieuws COHAN
In de kampen proberen de mensen zich aan te passen aan hun nieuwe situatie. Op de weinige plekken waar geen tenten staan wordt vanaf kraampjes weer handel gedreven. Met steun van ngo's organiseren vooral vrouwen allerlei activiteiten Lees hier verder...
Hoog bezoek
Oud presidenten Clinton en Bush op bezoek in de fabriek Zie de foto's
Nieuws COHAN
Door de aardbeving functioneren slechts dertien van de tweeëndertig stroomcircuits. Meer dan 85 miljoen dollar zijn nodig voor het herstel van de schade. Een van de gevolgen is dat voor telefoneren men aangewezen Lees hier verder...
Nieuws COHAN
Ondanks hun nationalisme zullen de Haïtianen de werkelijkheid moeten accepteren dat op het ogenblik de internationale gemeenschap, in het bijzonder de VS, dat over de middelen beschikt het land uit de catastrofe Lees hier verder...
Laatste Nieuws vanuit Haiti / Update door Evelien de Gier
Lieve allemaal,
Het is een tijdje stil geweest van onze kant, en aangezien er steeds meer mailtjes binnen komen met de vraag "of er nog nieuws is?" lijkt het moment gekomen om wederom te proberen ons leven in een nieuwsbrief te vatten.
Gaandeweg horen we steeds meer dat we overgaan van "nood fase" naar "overgangs fase", en zowel de benaming van die fases alsook de criteria en tijdstippen blijken per organisatie te verschillen.
Voor ons lijkt het te betekenen dat de ergste chaos voorbij is, en er iets meer structuur zit in de noodhulp, en er nu ook verder gekeken wordt dan alleen mensenlevens redden. Er komt meer structuur in de tentenkampen, hoewel er nog bedroevend veel mensen gewoon onder een zeiltje of, erger nog, een laken leven. Ook de voedselhulp lijkt beter georganiseerd, met uitdeelpunten per wijk, een kaartjessysteem, en duidelijke afspraken. Bij de noodziekenhuizen zijn de rijen iets minder indrukwekkend, en ook liggen niet overal meer gewonden of hun families buiten; maar er vallen nog steeds veel slachtoffers omdat wonden van net na de aardbeving te slecht verzorgd zijn, mensen niet terug durven naar het ziekenhuis met een wondinfectie omdat ze vrezen dan gelijk een amputatie te ondergaan, en voor je het weet stapelt drama zich op drama. Botbreuken die niet goed gezet of verzorgd zijn, gips dat nooit vervangen is, wonden die al tijden een nieuw verbandje nodig hadden, medicijnen die mensen meegekregen hadden naar huis maar bij de eerste onverwachte regenbui nat geregend zijn. Ellende genoeg, overal om je heen; van de eerste regenbui 's nachts hebben we letterlijk wakker gelegen: al die mensen waarvan je weet dat ze nu natregenen, en ook nog in de modder liggen.... op de fabriek merkten we het ook: mensen kwamen ons vragen of we het hen niet kwalijk wilden nemen dat ze te laat op het werk kwamen, want ze hadden 's morgens eerst hun gezin moeten verhuizen naar een iets droger plekje... en een ander kwam in wat "ongepaste" kleding op het werk - maar dat was het enige dat nog een beetje droog was gebleven...
Onze kerk herbergt zo'n 400 mensen op het terrein, en voorziet hen allemaal van een dagelijkse maaltijd en distribueert dan ook nog een kleine 1000 maaltijden in de buurt eromheen. Maar het blijkt niet altijd gemakkelijk om zoveel mensen op een redelijk kleine ruimte tevreden te houden. Er zijn activiteiten voor de kinderen overdag, en Maxima heeft er met Projecthulpgeld een kliniek kunnen bouwen. Dat helpt allemaal, maar zo nu en dan lopen de gemoederen toch hoog op, en realiseer je je met z'n allen dat de situatie niet meer zo lang door kan blijven gaan. Mensen moeten weer verder, zo goed en kwaad als het gaat, en als we daarbij kunnen helpen is dat goed bestede tijd. De kerk houdt dat ook een inzameling om een aantal noodhuisjes te kunnen betalen, naast de huisjes die Projecthulp kan neerzetten, en heeft ook aan kerkleden gevraagd om te zoeken waar er plek is voor zulke huisjes. Want niet iedereen wiens huis is ingestort kan op dezelfde plek een houten noodwoning neerzetten: vaak woonden ze in een huurhuis en stelt de huisbaas geen prijs op een "vreemd" huisje dat neergezet wordt; of hij stelt er juist wèl prijs op, om ofwel de huur te kunnen verhogen, ofwel de bewoners de deur te wijzen en zijn eigen familie in het houten huisje te laten wonen.
Het huisjesproject begint nu vastere vormen aan te nemen. De eerste proefmodellen staan op het fabrieksterrein, en de reacties zijn in het algemeen positief. Het grootste "probleem" net de kijkers is eigenlijk dat de huisjes er zo mooi uitzien: bij een tent begrijpt iedereen dat er geen electriciteit, toilet etc inzit. Maar zodra je een houten noodwoning maakt (die bedoeld is als iets luxere en veiliger versie van een tent), krijgen we toch regelmatig vragen naar de "keuken", de "toilet" en de electriciteit. En zelfs of het huisje ook niet met nog een extra kamer uit te voeren is die als woonkamer kan dienen, en dan liever ook nog alle kamers 40 cm groter of zo, en of er nog gekozen kan worden tussen houtsoort..... We lachen er maar om, en proberen iedereen duidelijk te maken dat onze doelgroep bestaat uit mensen die voor de aardbeving ook geen keuken en toilet hadden, en het daarom zo belangrijk is dat deze huisjes gebouwd worden op plekken waar iemand zorgt voor een gezamelijke latrine. Zo'n plek is niet altijd makkelijk te vinden natuurlijk, en het blijkt een terugkerend probleem om huisjesaanvragen te moeten verwerken voor mensen die zeker in aanmerking komen voor zo'n huisje, maar zelfs zelf geen idee hebben waar we dat huisje dan kunnen/mogen bouwen! We zijn daarom ook erg blij dat een aantal organisaties ons helpen met dit organiseren: met de toekomstige bewoners een plek localiseren (of zelf een stukje terrein ter beschikking stellen!), bouwrijp maken, en de administratie bijhouden van wie in welk huisje gaat wonen. Scholen, kerken, zendelingen en ontwikkelingswerkers zijn op allerlei manieren bezig om plek te vinden of maken voor de huisjes, en ook duidelijk te communiceren waar de toekomstige bewoner zich bevindt op de armoede-schaal zodat we met zorg de Projecthulp huisjes kunnen distribueren.
We hopen eind komende week de eerste huisjes in serie te kunnen produceren, en in de week erna ze op de juiste plek te krijgen. We zijn het fabrieksterrein aan het leegruimen en egaliseren zodat er een grote "circus tent" op gezet kan worden, die dienst kan doen als productie ruimte, en wellicht zelfs nog een tweede tijdelijke fabriekshal voor nog meer huisjes productie. Er wordt nu hard gewerkt aan mallen waarmee de onderdelen van de huispanelen in serie gemaakt kan worden, en ook wijzelf popelen om dit hoofdstuk van "voorbereiding" af te kunnen sluiten en daadwerkelijk aan serie productie te kunnen gaan beginnen. De aanvragen voor de huisjes stromen al aardig binnen, en het blijft een race tegen de klok om zoveel mogelijk mensen onder dak te krijgen in zo'n kort mogelijke tijd.
En intussen gaat ons gezinsleven ook door. We zijn nog steeds te druk, maken te lange dagen en te korte nachten, en net als iedereen zijn we nog steeds op ons qui-vive voor nieuwe aardbevingen/schokken. Het hielp natuurlijk niet dat we laatst 2x achter elkaar flinke naschokken van 4.7 te verwerken kregen - dat zijn schokken die je best wel voelt, maar het is niet alleen de aarde die dan schudt maar juist ook je eigen zekerheid die een dreun krijgt. Er is een collectieve angst ontstaan, en net zoals we destijds altijd 4 straten vooruit keken tijdens het autorijden uit angst voor kidnappingsgevaar, kijken we nu eerst een gebouw aandachtig aan voor we er binnen durven stappen, en kijken we bij filevorming even of we dan niet te lang naast een berg puin staan die wellicht kan gaan schuiven als er weer een naschok komt. Mathias durft op dit moment haast geen gebouw meer in, en komt eigenlijk nergens anders dan op school, het huis van zijn vriendje/buurjongetje, en de kerk. Dat is duidelijk een stap terug in vergelijking met een paar weken geleden, maar hij hoort op school natuurlijk ook meer verhalen dan thuis (zonder TV!), en is ook erg onder de indruk van bv een klasgenootje die zelfs niet naar school durft te komen omdat ze geen enkel gebouw meer in durft. Het begrip "traumatisé" is een dagelijkse uitdrukking geworden, ook voor de kinderen. En de aardbeving bij Japan en in Chili helpen natuurlijk ook niet echt voor het gevoel van veiligheid, en de 8.8 van Chili die 500x zo sterk is als de aardbeving van Haiti geeft ook onszelf best een wat onbehaaglijk gevoel van wat kennelijk nog meer mogelijk is.
Op steeds meer plaatsen is nu begonnen met puin ruimen, wat in sommige gevallen een onbegonnen werk lijkt. Soms met bulldozers tegelijk, en op andere plekken met groepen mensen die met scheppen en kruiwagens als werkgelegenheidsproject aan 't ruimen zijn geslagen.
En mensen beginnen weer met repareren en muurtjes bouwen, al is het maar om hun stukje terrein af te schermen tegen de oprukkende tentenkampen. De overheid is begonnen met het beoordelen op structurele schade van schoolgebouwen en huizen, met als doel dat in april zoveel mogelijk scholen die deels overeind staan ook daadwerkelijk weer gebruikt kunnen gaan worden; en dat mensen wier huis nog overeind staat maar daar niet in durven wonen, te horen krijgen dat het inderdaad onherstelbaar beschadigd is en afgebroken moet worden, ofwel dat 't best meevalt en de mensen dus vanuit het tentenkamp toch weer terug kunnen naar hun huis en daarmee plaats maken voor iemand die dakloos is maar nog steeds geen tent heeft kunnen bemachtigen.
Ook het "soort" buitenlanders dat hier rondloopt begint te veranderen: diverse landen trekken hun militairen geleidelijk terug, en ook het aantal artsen wordt minder. Ervoor in de plaats komen ingenieurs, fysiotherapeuten, financiele mensen, en andere specialisten die moeten helpen om deze overgangsfase door te komen zodat we weer echt aan "opbouwen" kunnen beginnen.
We zijn met z'n allen nog wel even bezig...
- Evelien & mannen
Filmpje Prefabhuizen
Klik hier om het filmpje te zien
Nieuws COHAN
Een aardbeving met de kracht van 7.0 op de schaal van Richter heeft Haïti zwaar getroffen. Het epicentrum lag in Léogane, 16 km ten zuidwesten van Port-au-Prince. In de hoofdstad richtte ze enorme verwoestingen aan. Het presidentiële paleis, regeringsgebouwen, scholen, ziekenhuizen, hotels, universiteiten, Lees hier verder...
Bouw Noodhospitaal
Maxima SA is bezig met het bouwen van een eenvoudig noodhospitaal in het gebied waar het het meeste nodig is.
De verwachting is dat het zaterdag klaar is
Pagina over de bouw van het noodhospitaal
Bouw Prefab woningen
Na de catastrofale aardbeving op 12 januari 2010 bleek dat de oude koloniale huizen in Port au Prince overeind zijn blijven staan. Dit bracht ons op het idee om houten huizen te gaan bouwen. Wij zijn ons toen gaan verdiepen in de mogelijkheid voor de bouw van Prefab woningen.
Lees hier meerKindertehuis Maison de L´Esperance houdt op te bestaan
Kindertehuis Maison de L´Esperance houdt op te bestaan
Na de allesverwoestende aardbeving op 12 januari 2010 zijn de nog lopende adoptieprocedures van de kinderen in Maison de L´Esperance in een stroomversnelling beland.
Op 20 januari jl. zijn alle kinderen uit het tehuis met een door het Ministerie van Justitie en vergunninghouders georganiseerde vlucht naar hun nieuwe thuis vertrokken.
Cecile Gabathuler, de directrice van het tehuis, gaat nu verder met de ontwikkeling van een rootsprogramma onder de naam Fondation Pou Timoun Yo.
Na herstel van de bij de aardbeving opgelopen schade en de nodige verbouwingen zal het voormalig kindertehuis dienst gaan doen als guesthouse en rootscentrum.
Hier kunnen geadopteerden en hun ouders verblijven voor een kennismakingsbezoek aan Haïti of voor een daadwerkelijke rootsreis inclusief ontmoeting met de biologische familie.
De donaties, die na de aardbeving t.b.v. L’Esperance zijn gedaan, zullen worden aangewend voor de ontwikkeling van het guesthouse en rootscentrum. Indien u daar bezwaar tegen heeft, kunt u daarvan melding maken via de button ´reageren´ op deze website
http://
Evelien meldt:
Foto van een gered kind, zoo mooi, zo ontroerend.
Werkgelegenheidsfabriek MAXIMA (fam de Gier) beschadigd door laatste aardbeving
Kees de Gier meldde via skype het volgende:
De aardbeving van gisterenmorgen (6.1) heeft ook de fabriek beschadigd. De fabriek staat wel overeind en er kan nog wel in gewerkt worden. Alleen de mensen zijn daar zo bang dat ze niet onderdak willen werken. Dus worden nu de werkzaamheden buiten gedaan.
Hieronder de foto's van de fabriek.
Evelien meldt:
Net een ENORME naschok die je volgens mij normaliter een aardbeving zou noemen.
FC Groningen steunt Stichting Projecthulp Haïti
Geschrokken
“Ook bij FC Groningen zijn we enorm geschrokken van de ramp, die zich heeft voltrokken in Haïti. De verwoestende aardbeving heeft het arme land volledig ontwricht en hulp uit alle hoeken van de wereld is zeer dringend gewenst. Ook wij vinden dat we hieraan ons steentje moeten bijdragen. Rondom de competitiewedstrijd tegen sc Heerenveen zullen wij dan ook diverse initiatieven hebben, waarbij de opbrengst ten goede komt aan de Stichting Projecthulp Haïti, een initiatief van Piet Dijkhuizen, gevestigd in Veendam.”
“Zo zullen wij een collecte houden voor de Stichting Projecthulp Haïti en zullen wij middels onze boarding en videoschermen aandacht vragen voor Giro 555 van de Samenwerkende Hulporganisaties. FC Groningen kiest ervoor de opbrengst te doneren aan de stichting van Piet Dijkhuizen op voorspraak van ex-speler Lesly Fellinga, die zich inzet voor de bewoners in het land van zijn herkomst. Bovendien speelt in onze C1 Davidson Spriensma, eveneens afkomstig uit Haïti, en voorstander van het project van Piet Dijkhuizen.”
Rechtstreeks
“Het geld dat bij de Stichting Projecthulp Haïti binnenkomt, gaat rechtstreeks naar twee projecten in het getroffen land, namelijk de bouw van prefab-woningen en een scholenproject in de hoofdstad Port-au-Prince. De spelersgroep van FC Groningen trekt zich het lot van de Haïtiaanse bevolking eveneens aan en heeft besloten een bedrag van 1.250 euro te doneren. Een prachtig gebaar natuurlijk. Wij houden u op de hoogte van onze inspanningen voor de slachtoffers in Haïti.”
http://www.fcgroningen.nl/home/nieuws/nieuwsbericht/artikel/fc-groningen-ste
Lelsy Fellinga inn Nederland
Lesly Felling de Nederlandse Haitiaanse voetballer is net geland op schiphol, terugkomend van een korte vakantie. Lesly is er aangeslagen door het gebueren . Hij zit nu op Schiphol en gefet enkele interviews te zien/luistern op:
vanavond RTL7 voetbalinternational 20:30 - 22:00 uur (preciese tijd weet ik niet).
- Langs de lijn Radio 21:20 uur
Dinsdag 19 januari RTVnoord
http://Bericht van Evelien de Gier
Lieve allemaal,
Even in staccato stijl:
- WIJ MAKEN HET GOED
- nogmaals bedankt voor alle emailtjes en blijken van medeleven; alleen steeds minder tijd om ze te beantwoorden
- eergisternacht eindelijk wat beter geslapen, we voelden ons allemaal stukken beter de hele zondag.
- Kees is naar de kerk geweest: die staat nog, en er is maar melding van 2 doden en 1 gewonde (die naar de Dom.Republiek is vervoerd). Er zijn nog wel een hoop mensen waarvan niets vernomen is.
- Een hoop heen en weer gebeld en gemaild voor 2 kinderhuizen waarvan we hoorden dat ze gaandeweg zonder eten/drinken zaten, en hulp komt op gang. 's Middags het kinderhuis van Dixie Bickel bezocht in de bergen (Thomassin 32), waar net iemand kwam aanrijden met een auto vol flessen water. Het was voor mij de eerste confrontatie met de chaos onderweg, want tot nu toe had ik niet verder gereden dan van huis naar het kinderhuis van Cecile.
- Zaterdagavond zijn er 40 mensen levend onder Caribbean Supermarkt vandaan gehaald.
- vandaag ga ik naar Mathias' school; de schoolleiding heeft voorgesteld samen te komen voor spelletjes op het schoolplein, maar later kwam er een bericht dat Dominicaanse artsen juist de school willen gebruiken als mobiele kliniek.
- we hebben een hele goede handleding ontvangen (in het Engels) voor psychische nazorg en handleiding voor ouders en verzorgers van kinderen die een aardbeving meemaken. Vooral duidelijk over de verschillen met bv orkanen of overstromingen die je ziet aankomen en waarvoor je nog kunt proberen weg te vluchten; terwijl een aardbeving je overkomt, en de naschokken voor iedereen ook nog het idee geven dat het "nooit meer veilig voelt". Het lijkt me niet zinvol dit aan jullie allemaal te sturen, maar degenen op deze lijst die belangstelling hebben (voor zichzelf om om door te geven aan anderen) kunnen me een email sturen.
- Kees is weer naar de fabriek vandaag; Stefan blijft bij Quisqueya School waar een noodhospital is ingericht.
- ik ga verder met emailen en netwerken, en tussendoor waarschijnlijk kinderhuizen bezoeken
- Marc gaat her en der wat reparatiewerk doen
- ik heb gisteren met m'n moeder kunnen skypen, en met Peter. Allebei vertelden ze hoe iedereen meeleeft. Fijn om te horen, want we maken ons soms natuurlijk ook best zorgen hoe zij het allemaal beleven op grote afstand.
- voor degenen die mij verzoeken voor hulp toesturen: hulpvraag MOET SPECIFIEK zijn. We komen nu in het stadium waar ieder project waar je aan vraagt "heb je nog iets nodig" reageert met "ja, want we hebben haast niks" en dan later blijkt dat ze best wel wat hebben maar bv het nog maar 4 dagen vol kunnen houden; over 4 dagen is de situatie weer anders dan nu. Dus ik kan alleen nog maar werken met SPECIFIEKE hulpvragen: wat mist er of is bijna op, en in het laatste geval hoeveel dagen reserve nog (bv we hebben nog maar 5 gallon water, en daar kunnen we het maar een halve dag mee redeen; we hebben nog maar 1 gasfles en daar kunnen we nog maar 3x op koken, enz).
- voor de houten noodwoningen hebben we praktische hulp toegezegd gekregen: vanuit Amerika hulp van een architectenbureau die hierin is gespecialiseerd, en vanuit Nederland iemand die wil helpen de financiele kant te helpen uitdenken.
- viavia hoorden we dat hier een Amerikaanse ingenieur rondloopt die gespecialiseerd is in het onderzoeken van de veiligheid van gebouwen; we gaan hem contacten voor een evaluatie van Mathias' school die wat gescheurde muren heeft. Dit soort informatie is voor ons heel belangrijk, dus degenen die dergelijke dingen vernemen via internet: graag doormailen!
- er blijken om ons heen een heleboel gezinnen geevacueerd te worden (zowel buitenlanders als Haitianen), of bv de kinderen en hun moeders; sommigen omdat bv het huis niet meer veilig voelt aangezien de omheining kapot is, anderen omdat ze kleine kinderen hebben en vrezen dat bij typische kinderziektes er geen dokter te vinden is, anderen omdat ze bang zijn, anderen omdat ze tieners in huis hebben en vrezen dat de scholen voorlopig niet meer open gaan en daar in het buitenland oplossingen voor zijn, en nog weer anderen die hier niets meer te doen hebben (kantoor of bedrijf weg, of project compleet ingestort en niets meer aan te doen) en dan liever in het buitenland opnieuw willen beginnen. Dat wordt dus extra stil voor Mathias op school, maar rustiger voor ons als volwassenen omdat je een deel van de paniekverhalen om je heen kwijtbent als ook de discussies over hoe veilig het is om te blijven. We hebben hetzelfde al diverse keren meegemaakt na bv de staatsgrepen, en als de meute vertrokken is zijn we ook uit de indianenverhalen en kunnen we praten over wat er toe doet. We zijn beslist geen helden omdat we blijven: we zien gewoon geen reden om weg te gaan aangezien we gezond zijn, ons huis rechtop staat, we nog genoeg te eten hebben, het moraal hoog is, en we nuttig werk genoeg hebben. De Heer heeft ons al die jaren bewaard, en ook nu hebben we geen gebrek geleden (iemand heeft zelfs een auto vol boodschappen naar ons gestuurd vanuit de Dominicaanse Republiek). We stellen uw gebed om prijs, om het fysiek ook allemaal vol te houden. En we weten genoeg van trauma verwerking om ons te realiseren dat de echte klap pas komt als we straks minder druk zijn, maar dat zien we tegen die tijd wel weer.
Tot een volgende ronde,
Evelien & mannen
Thijs en Huub Olthof landen vanmiddag op de luchthaven van Düseldorff
Met de vlucht AF2206 zullen vader en zoon Olthof landen in Düsseldorf.
Ze hebben de vlucht van Delta Airline en worden verwacht om 16:40 uur.
Ze zullen daar de pers te woord staan. Daarna gaan ze naar Veendam en willen een paar dagen tot rust komen met hun familie.
SAB Accountants & Adviseurs controleren Projecthulp
Bij onze stichting komt met enige regelmaat de vraag binnen of de donaties daadwerkelijk naar Haïti gaan.
Hier kunnen wij positief op antwoorden. Onze stichting draait uitsluitend op vrijwilligers en heeft geen betaalde krachten, ook keren wij geen bestuursvergoedingen uit. Onze boekhouding wordt jaarlijks gecontroleerd door SAB Accountants & Adviseurs en tevens zij stellen de jaarrekening samen.
Correspondentieadres:
Postbus 52
9640 AB Veendam
Bezoekadres:
Beneden Westerdiep 7-9
9641 GD Veendam
tel: 0598-615722
Pastoor Koopmanweg 18
1784 NX Den Helder
tel: 0223-660035
www.sabaccountants.nl
Online boekhouden
Virtueel Finance BV
Postbus 19
9640 AA Veendam
www.virtueelfinance.nl
Thijs Olthof en zuijn vader Huub Olthof zijn geland in Parijs
Ze hebben daar vertraging en weten nog niet of ze naar Dusseldorf of naar Amsterdam gaan.
Zodra we dit weten vermeldden we hier hun vluchtnummer en vermoedelijke tijdstip van aankomst.
Thijs en Huub zijn goed uitgerust en willen op de luchthaven de pers te woord staan.
Graag willen ze verder de eerst dag in hun woonplaats wat rust hebben en tijd voor hun eigen familie.
Speciale site voor de acties
www.acties-aardbeving-haiti.nl
Rootscentrum in Haïti versneld van start
De aardbeving in Haïti heeft behalve veel slachtoffers, ook veel onzekerheid gebracht onder de adoptieouders die een kindje uit Haïti hebben geadopteerd. Zo’n 1500 in Nederland, zo’n 15.000 wereldwijd. Ze vragen zich vertwijfeld af of de biologische familie van hun kinderen nog in leven zijn. Omdat de meeste mensen in Haïti geen adres hebben, aangezien velen van hen in sloppenwijken wonen, is de onzekerheid over hun welzijn alleen maar groter geworden.
Sinds een jaar of 20 wordt er vanuit Haïti geadopteerd naar landen als Nederland, Duitsland, België, Frankrijk, Amerika etc. Tot nu toe was het nog niet mogelijk om via een Rootscentrum in Haíti te zoeken naar de biologische familie.
Sinds 2009 zijn de voorbereidingen volop gaande voor het eerste Rootscentrum aldaar. Het huidige kindertehuis L’Esperance (waarvan de kinderen worden geëvacueerd naar Nederland) is reeds gedeeltelijk omgebouwd tot Guesthouse waar de adoptiefamilies kunnen verblijven als zij naar Haïti komen voor een ontmoeting met biologische familieleden. In maart zou het centrum officieel van start gaan. In de praktijk echter zijn de zoekopdrachten voor biologische familie al in november in behandeling genomen. De coördinatie daarvan loopt via H. Luiten uit Den Dolder.
Luiten: in mei 2009 heb ik de try-out gehad door met mijn twee kinderen naar Haïti te gaan voor een ontmoeting met hun familie. De reis en ontmoeting verliepen zeer voorspoedig. De procedures voor de rootsprogramma konden worden doorontwikkeld. Als ondernemer en zakenvrouw zag ik het als een enorme uitdaging dit project van de grond te tillen. In november ging het project officieel van start. Omdat de officiële start pas in maart 2010 gepland stond, kon ik gebruik maken van de website van St. Projecthulp Haïti.
De zoekopdrachten stroomden de afgelopen 2 maanden binnen. De eerste opdrachten waren reeds net afgerond toen de aardbeving een eind maakte aan de zoektochten. Ik verwacht echter een enorme toename van het aantal zoekopdrachten en doe er alles voor het Rootscentrum versneld te kunnen openen.
Door de aardbeving heeft het gebouw veel schade opgelopen en zijn voorzieningen buiten werking. De directrice van het kindertehuis, toekomstig Rootscentrum, heeft echter laten weten het centrum voort te willen zetten.
Voor meer info en bijdragen aan het Rootscentrum kan men contact opnemen met www.projecthulp Haïti.nl of de coördinator Harriët Luiten (h.luiten@hotmail.com).
Actie slaat aan!!!!!
Er wordt (oa. nav de uitzending van het NOSjournaal, Eén vandaag en RTVNOORD) postief gereageerd op het plan prefabwoningen van Hout te produceren. Gebleken is dat in Port au Prince de oude koloniale houten huizen overeind staan. Dit bracht ons op het plan om houten huizen te gaan bouwen van degelijk materiaal (geprepareed hout e.d). Op dit moment zijn we bezig met het ontwerpen van deze huizen, zodat na de primaire hulpverlening, structurele hulpverlening op gang kan worden gezet. In de fabriek van Maxima sa welke zich bevindt in Port au Prince recht tegenover het vliegveld werden voor de ramp keukens gemaakt. De fabriek is slechts (naar verhouding met wat we allemaal zien) licht beschadigd. Alle houtbewerkingsmachines zijn heel. Diesel voor de generator is er genoeg en de werknemers popelen om weer aan het werk te gaan. Het lijkt ons een goede zaak. Het mes snijd aan twee kanten, enerzijds de werkgelegenheid (er zijn nu heel veel Haïtianen werkeloos) en anderzijds, men werkt zelf aan de wederopbouw van Haïti.
Het enthousiasme is groot, inmiddels wordt geld gestort op de rekening van projecthulp Haiti. Kerken houden extra kollekten hiervoor, bedrijven gaan acties ontwikkelen, men is bezig met het organiseren van een Benefietconcert (Musicals) in Amsterdam, Verenigingen en organisaties gaan acties starten. in één woord geweldig!!
----
namens de Haïtianen bedankt!! ----
Nogmaals: alle giften gaan voor de volle 100% naar Haïti!!!!! Projecthulp Haïti heeft praktisch geen kosten, (in 2009 200 euro)
Stort uw bijdrage op bankrekening 42.91.01.082 ten name van Projecthulp Haiti Veendam onder vermelding van aardbeving en Projecthulp zorgt ervoor dat het volledige bedrag naar Haïti gaat
Kees de Gier zorgt voor drinkwater
Kees de Gier kontaktpersoon van Stichting Haïti, heeft een watertank op de vrachtauto van e fabriek gezet en samen met de chauffeur Gerard brengen zij water naar hen die het het meese nnodig hebben.
De uitdeling wordt gestructutreerd uitgevoerd. Willem Lust van NOVA gaat vandaag hierover een reportage maken.
Kinderen L'Esperance naar Nederland
De kinderen die al toegewezen aan adoptieouders koen o spoedig mogelijk naar Nederland.
Er is een vliegtuig gecharterd die op de heen weg hulpgoederen meeneemt en begeleiders (voor de terugreis met de kinderen)
Wanneer het vliegtuig op Port au Prince kan landen is nog onbekend. Planning is dat maandag het vliegtuig vertrekt
http://Nieuws over het L'Esperance
The Pictures On Cnn Are Bad, But Its Ten Thousand Times Worse When You See Them Live... I Went Down Yesterday On The Back Of Perrie'S Motorbike... The Creche Is Damaged, The Dining Room And The Terrace On Top Are Totally Damaged. Cecile Cannot Think Of Where She Will Find The Money For Repair And What Is Going To Happen With Rootsproject... Everything Feels Desperate. The Water System Is Damaged So Now, We Are Boiling Water For The Children... But At Least We Have Food And Food Supplies Since We Always Buy Supplies For A Week....I Can Always Have Meat Butchered On The Mountain... We Have Livestock. I'M Collecting Vegetables(Fresh) On The Mountain To Take To The Creche In The Morning...
--
Yolande Mackey
http://
Berichtin van Evelien de Gier vr 15-1-2010 3:43
Lieve allemaal,
HET GAAT NOG STEEDS GOED MET ONS.
Deze mail is een test om te zien of ik alle adressen in 1 klap van hetzelfde nieuws kan voorzien.
Het is hier nog steeds chaotisch, en thuis is het nu ook een bedrijvigheid doordat de ploeg van NOVA hier is neergestreken met 4 man, alsook een journalist van Wereldomroep; en we hebben natuurlijk nog Thijs en Huub die hier waren voor het Jatropha onderzoek.
We verwachten dat de Nederlanders morgen gerepatrieerd kunnen worden (dus Thijs&Huub, en de adoptie-ouders met hun kindjes, en nog wat andere Nederlanders die wij niet kennen), maar het vliegtuig kon vandaag niet landen omdat er geen plek genoeg was op de airport en dus moest uitwijken naar Curaçao.
We krijgen nog steeds namen door van missende familieleden van de schoolvrienden van Marc en Peter die net als zij in het buitenland studeren en nu van grote afstand alles volgen.
En natuurlijk steeds meer emails of we echt niets weten over de vermiste Nederlanders.
We doen ons best, ik probeer morgen rond te gaan rijden om mensen te zoeken. Vandaag kwam ik al een andere "Lycée Français-ouder" tegen die net als ik met een lijstje liep van opsporings verzoeken.
Het helpt niet echt dat er zo hier en daar weer benzinepompen open gaan: dan is gelijk de hele omgeving een mierenhoop van auto's die in de rij gaan staan en alles blokkeren.
Uit deze mail blijkt dat we weer internet hebben; dat zijn we bijna een dag kwijt geweest. Lokale mobieltjes beginnen ook weer te functioneren, maar verre van geweldig.
We proberen nieuws te blijven geven, maar geen paniek als er lange stilte is, dan zitten we waarschijnlijk gewoon even zonder internet.
We voelen nog wat naschokken, maar volgens een van de journalisten niet echt bijzonder (hij heeft al 6 aardbevingen verslagen en heeft dus vergelijk). We gaan dus toch maar weer binnen slapen, want we hebben onze rust hard nodig en buiten bleek ook niet alles.
Bedankt voor alle blijken van medeleven en vragen wat er gedaan kan worden. Giften kunnen via Projecthulp (www.projecthulphaiti.nl), wij proberen er hier goed mee om te gaan.
Ik moet nu stoppen, want de generator mort uit: we moeten gaandeweg zuinog gaan worden op diesel.
liefs,
Evelien & mannen
Foto's gevolgen Aardbeving
Foto's gevolgen Aardbeving Haïti Januari 2010
Actie projecthulp
Er zijn zoveel huizen ingestort dat het noodzakelijk is prefab huizen op korte termijn te bouwen.
Hier willen wij als projecthulp graag uw geld voor gebruiken. In onze fabriek kunnen wij deze prefab huizen bouwen.
Gemaakt van speciaal hout wat niet gauw rot.
In de wijk waar oude koloniale houten huizen staan, is geen huis kapot. Dat bracht ons op het idee prefab huizen te bouwen.
We helpen de mensen ter plaatse en met huizen en met werkgelegenheid.
Huub Olthof geeft verslag 14 jan 2010
Beste mensen
Afgelopen dinsdag 12 januari om 17.00 uur lokale tijd werd Haiti getroffen door een aardbeving. De schade die is aangericht in dit toch al vreselijk arme land is enorm en niet met woorden te beschrijven.
Ik was op dat moment aanwezig in Petionville, een voorstad van Port au Prince in Haiti.
Op het moment dat wij tegen vijven bij het hotel Villa Therese waar ik verbleef aankwamen en net de toegang tot het hotel wilden oprijden voelden we opeens dat de grond begon te bewegen en we hoorden een sterk aanzwellend geluid. Ik wist onmiddelijk dat het een aardebeving betrof en riep, de auto uit, snel. We gingen uit de auto en liepen in de richting van het hotel. Toen we doort de poort gingen zag ik het hotel volledig in elkaar storten, een enorme stofwolk en het hotel lag plat. Binnen een minuut was het gebeurd. Zoals altijd waren er vreselijk veel mensen op de straat. De mensen schreeuwden luid en liepen verdwaasd rond, ze vlogen alle kanten op. Wat moest je doen ?
Direct na het instorten van het hotel zagen wij mensen die via het dak door de puinhopen het hotel probeerden te verlaten maar ook via andere wegen werd dat geprobeerd.
In het zwembad aan de voorzijde deed zich een kleine vloedgolf voor. Een ooggetuige die bij het zwembad zat zag een golf van meer dan een meter oog uit het zwembad komen en deze zette de omgeving van het zwembad onder water. De manager van het hotel probeerde door het water de zijkant van het hotel te bereiken omdat van die kant om hulo werd geroepen. Wij probeerden te helpen maar het gevaar was nog niet helmaal weg en dus moesten we voorzichtig zijn. Uiteindelijk hebben we een Nederlands echtpaar met een klein kind kunnen helpen via het dak het hotel te verlaten. Het kind was zwaar gewond en de man had een paar forse hoofdwonden. De vrouw was licht gewond. Beide waren in shock. Vanuit andere kanten konden nog een aanatl medewerkers het hotel verlaten.
Er heerste volledige chaos en er was nauwelijks enige vorm van coordinatie. Een bijkomend probleem was dat het rond half zes donker is in Haiti en dan zie je niet veel meer. Er is sowieso al weinig verlichting maar nu was het nog erger omdat overal de stroom was afgesloten. Er waren op dat moment vier Nederlandse gezinnen in het hotel aanwezig die allen naar Haiti waren gekomen om door hun geadopteerde kinderen op te halen. Sommige waren al meer dan 8 jaren bezig met de procedure. Ik heb deze mensen en hun kinderen een paar dagen meegemaakt en ik zal nooit hun vrolijke en blijde gezichten vergeten. Verder was er nog een Frans adoptie-echtpaar aanwezig en een grote groep Amerikanen.
Een Nederlandse vrouw die met haar zuster naar Haiti was afgereisd om haar zoontje af te halen bevond zich buiten bij het zwembad en kon zich dus snel in veiligheid brengen. Haar zuster die op het moment van de beving in de badkamer was kon niet tijdig wegkomen en raakte bekneld. Uiteindelijk was zij een van de drie mensen die later op de avond gered kon worden. Met behulp van de lampen van een paar auto’s werden de mensen onder het puin weggehaald.
Volgens omstanders zou de weg naar een dichtbijgelegen kinderziekenhuis open zijn. Halverwege de avond besloot onze begeleidster, een Nederlandse vrouw die op Haiti woont en met wie wij s’ middasg een tocht hadden gemaakt. Het Nederlandse echtpaar met het zwaargewonde kind naar het kinderziekenhuis te brengen. Achteraf bleek dat het ziekenhuis ook volledig was ingestort. Rond middernacht heeft zij ook de Nederlandse vrouw en haar zuster ergens anders bij een bevriende kennis ondergebracht waar ook het echtpaar ondertussen naar toe was .
Ik bleef met mijn zoon, de Fransen, de hoteleigenaar met zijn kinderen en een aantal Haitianen achter op het terrein van het hotel, nauwelijks water en iets te eten, niets om op te slapen behalve een paar stoeltjes en stretchers voor de gewonden, en de donkere nacht.
Gedurende de gehele nacht overheerste de angst voor een naschok, Met enige regelmatig zijn kleine schokjes te voelen en dan is iedereen weer bij de les. Ook buiten het hotel op de straat is het een drukte van belang. Niemand durft zijn huis in uit angst voor een naschok. Tot diep in de nacht wisten we niet hoe de situtaie op Haiti was. We waren afgesloten van de buitenwereld en slechts mondjesmaat hoorden we weer iets over een gebouw dat ingestort was of een hotel. Een zeer groot deel van de hotels zou vernield zijn. Ook de grootste supermarket van Haiti waar het op het tijdstip van de beving zoals gebruikelijk erg druk was is volledig ingestort. Telefoonverkeer was niet mogelijk. Vanochtend, woensdag 13 janurai om 5 uur werd het licht en konden we weer op verkenning uitgaan. De reddingshelpers verschenen ook weer, op zoek naar de lichamen van de twee Nederlandse gezinnen en hun geadopteerde kinderen die nog onder het puin liggen. We konden ons voorzichtig op straat wagen. Lijken werden weggedragen en nog steeds is het erg druk. We hoorden steeds meer berichten over de situatie en hoe erg het is. Toen we kort na de middag door het gastgezin van mijn zoon werden afgehaald zagen we pas echt hoe triest het is. Hotels, scholen, ziekenhuizen, supermarkten, gebouwen en woningen zijn volledig ingestort en de chaos is enorm. Op straat soms veel gewonden maar er kunnen net zo goed ook doden tussen gelegen hebben. Toen we voor een tussenstop bij Villa Creole kwamen was het schrijnend om te zien hoe binnen de gasten aan het barbecuen waren en voldoende eten en drinken hadden terwijl buiten de mensen zwaargewond wachten op behandeling. Het is best begrijpelijk dat het hotel eten en drinken verstrekt maar een barbecue gaat toch wel even te ver.
Uiteindelijk zijn we heelhuids op de plaats van bestemming aangekomen.
De twee Nederlandse gezinnen die zich met hun geadopteerde kinderen nog in het hotel bevonden, een gezin met 1 jongetje en een gezin met een jongen en een meisje waren op het moment dat ik vertrok uit het hotel nog niet gevonden en voor hun leven moet dan ook worden gevreesd.
De situatie is op dit moment nog steeds onduidelijk. De wegen zijn weliswaar begaanbaar maar het vliegveld zou onbruikbaar zijn en het is onduidelijk hoe de sitiuatie in de sloppenwijken van Port au Prince is. Hoger in de bergen hebben de mensen niet erg veel van de beving gemerkt. De schade bestond daar vooral uit omgevallen huisraad.
We hebben nu even een plek om te overnachten maar hoe het verder moet de komende dagen is onduidelijk. Het is nog steeds niet mogelijk via de telefoon naar buiten te communiceren maar internet geeft regelmatig wel mogelijkheden. Om de een of andere manier kunnen die lijnen wel vrijblijven. Ik heb geen idee hoe het verder gaat met de evacuatie naar Nederland. De Nederlandse consul coordineert een en ander en probeert zo snel mogelijk een overzicht de krijgen van de aanwezige Nederlanders.
Met vriendelijke groet
Huub Olthof
Bericht van Hosé Magloire - van der Vossen dd 14 januari 2010
Ik leef en niet ieder was zo gelukkig dit te kunnen herhalen, een ware horreur zonder stopknop, zoveel doden, zoveel gebrek aan hulp en alles plat.
Angstaanjagend steeds die naschokken, maar we houden elkaar vast en gaan door, kinderen in de creche OK.
Tot een andere keer.
Laatste nieuws van Thijs
Ik leef nog.
Het scheelde niet veel. Iets met rennen voor vallende dingen. Het is hier vreselijk. Zoveel lijken, zoveel ellende. Lange tijd niets anders gehad dan ijsblokjes. Er zijn echt tienduizenden doden en het heeft 'n minuut gescheeld of ik zou dit mailtje niet typen. Dit is een kort bericht en misschien mijn laatste voorlopig, ivm GEEN telefoon GEEN internet NIKS.
Nu bezig met 'overleven' en helpen waar je kan. Het is niet in woorden te bevatten.
Voor PIET:
We zijn nu bij cecile (heeft evelien vast ook gemaild ivm aanwezigheid van meerdere pcs hier). Situatie is okee, de kinderen leven nog. We zijn na gisteren niet meer bij Villa Therese geweest dus ik heb geen idee of er al lichamen geborgen zijn.
We missen hier nu absoluut co-ordinatie. Consul Rob Padberg doet wat hij kan maar hij kan niet alles doen wat moet gebeuren, logisch, er is zoveel. Als jij kan kijken wat er vanuit Nederland kan worden opgezet/wordt opgezet qua evacuatieplannen graag. Voor zover je dat niet doet al. We hebben hier gewonden en de lokale ziekenhuizen staan deels (o.a. Espoir) maar er zijn geen doktoren - die zitten fijn thuis). Het is dus wachten op hulp van buitenaf.
Mbt MINUSTAH/United Nations zijn ze nu eindelijk aan het rijden met auto's en waterdistributie. Maar hier in Petionville zijn we zeker geen prioriteit itt downtown enzovoort. Ik gok dat Amerikanen e.d. allemaal rondom carrefoure enzo bezig zijn.
Verder: er komt een Nederlands vrachtvliegtuig hier vanmiddag en die neemt dan nederlanders mee (vooral noodgevallen) naar Curacao. daar zitten wij zeer wss nog niet bij. Zeker bij Evelien kunnen we 'overleven' zolang nodig en zodra t goed mogelijk is gaan we weg (buitenlanders ZIJN lastig om erbij te hebben logisch) maar we zijn geen PRIORITEIT.
Dan nog even MBT persvoorlichting e.d.: Ik ga niet speculeren over eventuele NLse doden en het Ministerie van BUZA doet dat ook niet. We hebben gisteren de gevonden NLse identiteitspapieren aan Padberg gegeven, die communiceert daarover wel met NL. As said geen idee wat ze inmiddels in Therese hebben gevonden.
Ik hoorde dat een reporter van NOVA via Dominicaanse Republiek onderweg naar Evelien. We zijn nu dus 'op pad'. Als je contact hebt en hij wil ons spreken dan moet je weten dat mijn telefoon NIET werkt omdat alle buitenlandse telefoons/SIMkaarten op low-priority ofzo staan.
Tot zover.
En stuur deze mail maar rond naar iedereen die het wil weten.
Het is hier chaos. Niets meer dan chaos.
laatste nieuws van Evelien
Lieve allemaal,
Ons internet is uit vandaar de stilte.
Ben nu in kinderhuis Cecile die heeft beetje internet moet het dus kort houden.
svp aan iedereen doorgeven, ook familie Thijs en zo:
- wij maken het goed
- fabriek overeind, maar van binnen net zo'n zooi als bij ons thuis, alles op z'n kop. Kees is aan t opruimen
- Thijs en Huub bij ons thuis
- school Mathias ok
- tehuis cecile schade, 3 kinderen in ziekenhuis maar ziekenhuis heeft geen dokter verpleegster noch materiaal
- waterleiding en waterzuivering cecile kapot, is een gedoe met 33 kinderen
- ik ga nu kijken bij ouders cynthia, moeder Alvaro, moeder Mikel
- ga proberen Thijs en Huub ergens te brengen waar ze nuttig kunnen zijn en bezig
- nog geen passagiersvliegtuigen, geen idee wanneer Thijs en Huub en adoptie ouders weg kunnen
- hulp komt op gang, steeds zware vrachtwagens, helicopters en vliegtuigen, en steeds denken we dat dat zware geluid weer een aardbeving is
- hebben weer binnen geslapen, maar is eng, je voelt nog van alles
- hou het hier even bij, hoop binnenkort meer te schijven als internet weer werkt.
- fabriek: Othelo en Edouard ok, 6 werkers vanmorgen op komen dagen (een vrouw verloren, 1 vrouw geblesseerd, 1 alle kinderen van zijn broer verloren).
- vanmorgen met Mathias en Luidgi langs wat huizen gegaan van vriendjes op zoek naar goed nieuws. Tountoun ok, school heel en Maguy Clerie ok.
- niemand weet iets van Jose, niemand hoort of ziet iets van Rob Padberg.
sterkte op afstand,
liefs,
Evelien
Contact met Dirk L'Esperance hefet geen problemen
Het contact met Haïti is vanaf woensdagmiddag 15:30 uur (Ned) onmogelijk geworden. Ook vandaag is lukt het niet met de Fam. de Gier te communiceren
Onverwacht met Dirk (heel kort) geskyped) hij vertelde dat het kindertehuis voldoende voedsel had en dat water genoeg was, maar die moest wel gekookt worden. We hoeven ons geen zorgen te maken over L'Esperance en de kinderen aldus Dirk
Dirk deelde ook mede dat de zoon van de consul generaal van Nederland ( dhr. Padberg) de coördinatie opzich hefet genomen van het zokeen naar de nog vermiste Nederlanders in Vila Therese.
http://aardbeving
ik krijg veel mailtjes met de vraag of men wat kan doen. Hoe te helpen etc.
Naar Haïti gaan heeft geen zin, daar lopen we straks de hulpverleners in de weg. Het mooiste is actie voeren in de omgeving en geld ophalen Evelien de Gier zal dan zorg dargen dat dat geld aan het doel (helpen van de mensen die hulp nodig hebbenm als gevolg van de aardschok. 100% va het egsotrte geld zal daaraan worden besteed !!! Projecthulp Haiti heeft ANBI keurmerk , dus zijn giften aftrekbaar van de loon /- inkomstenbelastingen.
stort uw bijdrage op bankrekening 42.91.01.082 ten name van Projecthulp Haiti Veendam met vermelding van aardbeving en projecthulp zorgt ervoor dat het volledige bedarg naar Haïti gaat
http://laatste nieuws
Thijs en Huub Olthof 'zijn boven water' en zijn door Kees de Gier opgehaald bij hun inelkaar gestort hotel ze kwamen (dinsdag)net terug van een reis naar Carrefour en toen zij uitstapte stortte het hotel in.
Met behulp van ijsblokjes hebben zij water tot zich genomen en vandaag heeft Huub in de puinhopen zijn papieren gevonden.
Beiden zijn zeer aangeslagen door hetgeen ze hebben meegemaakt en wat ze hebebn gezien, zo vreselijk veel leed. Ze rusten nu wat uit (aan het bijkomen) .
http://laatste bericht van Evelien de Gier
Haar man Kees is om6 uur (haitiaanse tijd) vertrokken naar de fabriek vlak bij het vliegveld en we hebben daar nog niets van hem gehoord. Zodra hij terug is met informatie laten we het op deze site weten
Er liggen vele lijken van mensen , kinderen en babies. De tragedie ten top. Evelien hefet niets gemerkt dat hulp op gng is gekomen Zij helpt mensen in de buurtrt. Kinderen zoeken hun ouders , ouders zoeken hun kinderen
communicaties alleen mogeloijk via skype en internet. Telefoons werken niet meer
http://aardbeving op Haïti
Mensen leven nu op straat. Er is te kort aan drinkwater
Het grote Hotel Montana bestaat niet meer Thijs Olthof en zijn vader Huub zijn ‘veilig’ teruggekeerd van hun reis nar Carrefour (daar waar de aardbeving het ergste was) Hun Hotel Vila Therese is in elkaar gestort en zij leven nu buiten op straat. Hebben een deken gekregen. MAAR SMACHTEN OM WATER.
Zoeken naar vier Nederlanders. Die ook in dat hotel verbleven gaat door
http://Bericht van Dirk (L'Esperance)
Aardbeving, Vandaag was ik na mijn werk de binnenstad ingereden. Het was rond 5 uur. Ineens had ik het gevoel dat ik door het achterwiel van mijn motor zakte, hij danste op en neer onder me. Ik stopte om naar de wielen te kijken en constateerde eerst toen dat het de weg zelf was die op en neer ging. Toen drong het tot me door dat ik midden in een aarbeving zat !!! Overal sprongen mensen uit hun auto's en uit huizen en ze vielen op hun knieën om te bidden. Het was over in misschien twee minuten, maar ik weet eigenlijk niet echt hoe lang het was. Ergens vlakbij kwam in een stofwolk een huis naar beneden met enorm gedraas. En toen was het over. Mensen schreeuwden overal opgewonden met hun armen in de lucht, liepen door elkaar, velen biddend. Ik probeerde te bellen, maar er was geen ontvangst.
Ik besloot om welke reden dan ook, door te rijden. En toen kwam ik in de echte chaos terecht. Hoe meer ik naar beneden reed, richting binnenstad, hoe meer schade. Ik kwam naast winkels en twee scholen, waarvan de verdiepingen als wafels op elkaar gestapeld lagen. In een winkel waar ze motors verkopen was ik nog enkele dagen geleden binnengeweest. Onder de betonnen vloer van wat ooit de eerste verdieping geweest was, staken nog de voorwielen uit van de vijf motors die op het gelijkvloers half buiten hadden gestaan om klanten te lokken.
En toen zag ik haar en mijn hart kromp ineen. Een gebouw van meerdere verdiepingen was ingezakt en de trap stak tussen de vloer van de eerste en de tweede verdieping. En daartussen zat een jonge vrouw gekneld. Haar bovenlijf stak uit het puin, vanaf haar heupen zat ze vast. Ze schreeuwde niet, maar maakte wanhopige, schokkende gebaren. Er kwamen twee mannen uit de menigte, die over het puin naar haar toeklommen en met gewone hamers op het beton begonnen te kloppen rond haar. Brokstukken van een vuist groot kwamen los. Ik rilde. Heel die boel kon op gelijk welk moment verder verschuiven of naar beneden komen. Die mannen waagden hun leven. Ik voelde me schuldig dat ik stond te kijken, de ernst van de situatie drong toen eerst echt tot me door. Ineens besefte ik dat ik helemaal niet wist of er thuis schade zou zijn aan het kindertehuis. En toen wou ik ineens nog maar één ding, terug naar huis, gaan kijken of het daar ook zo erg was. Maar er liepen meer en meer mensen met gekwetsten in hun armen door de straten. De hoofdweg naar Delmas stond helemaal vast. Voor de grote protestantse kerk was een volkstoeloop van allemaal mensen die hysterisch aan het bidden waren, sommigen op hun knieën, anderen luid roepend en rondlopend. Daar was geen doorkomen aan. Ik koos voor een binnenweg, waarvan ik wist dat hij in heel slechte staat was. Daar geraakte ik wel door met de motor. En inderdaad, daar was weinig verkeer, enkel een paar jeeps. Maar op verschillende plaatsen, waar een huis was ingestort, stonden er mensen en dan moest ik me een weg banen. Toeterend, maar me mondeling ook excuserend, om niemand voor de borst te stoten.
Zo ben ik thuisgeraakt. Eén kinderlijkje gezien, met de huilende moeder ernaast. Vele gekwetsten en veel schade. Mijn opluchting was dan ook groot dat het kindertehuis nog overeind stond, alles leek normaal. Maar er zijn scheuren in de muren en het grote overdekt terras moet volgens mij neergehaald worden, dat is te zwaar beschadigd. De moeders en de kinderen stonden allemaal buiten, samen met Cecile, de directrice en Thea, de vrijwilligster die Nederlandse les geeft. De ravage in het huis van Cecile sprak boekdelen, de kasten lagen omver, de glazen potten met spaghetti en gebroken wijnflessen en bloempotten en alle huisraad lag kriskras door elkaar op de vloer. We hebben de matrassen van de kinderbedden naar buiten gekieperd, en ze slapen nu allemaal in de openlucht. Het is onvoorstelbaar hoeveel naschokken er al geweest zijn. Echt om het kwartier en sommige zijn best hevig. En dan moet je weten dat wij toch zeker 20 tot 30 km. van het centrum van de aardbeving af zijn.
Aardbeving
Thijs Olthof en zijn vader die voor Projecthulp in Haïti zijn en vandaag naar Carrefour zijn, maar we kunnen ze niet bereiken, we maken ons erg zorgen om hun.
net op CNN 00:51 uur dat de Tsunami waarschuwing is gecanceld
http://
Aardbeving in Haïti
5 minuten voor 5 in de avond hefet een verschrikkelijke aardbeving Haiti geraakt het episch centrum is vlak bij Port au Prince
Net gebeld door Kees de Gier (18:00 uur Haitiaanse tijd)Chaos compleet. Men verwacht een Tsunami.
LÉsperance ligt gelukkig hoog genoeg verder is er geen communicatie in het land zelf
http://Kaart Haïti
Klik voor vergroting.
